Η εφημερίδα μας

LS Efimerida Iounis 2018 001

 Για παλιότερα τεύχη εδώ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΦΙΛΟΥ ΜΕ ΤΙΤΛΟ «ΔΙΧΑΣΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΝ ΔΕΚΕΜΒΡΗ 1944;»

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΦΙΛΟΥ ΜΕ ΤΙΤΛΟ «ΔΙΧΑΣΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΝ ΔΕΚΕΜΒΡΗ 1944;»

Μια ολιγόλογη πρόσκληση από τον Δήμο Νίκαιας –Ρέντη, για μια διάλεξη στα πλαίσια των εκδηλώσεων του Δήμου, για την Μάχη της Κοκκινιάς, δίνει το στίγμα της δημοτικής αρχής. Πρόκειται για μια διάλεξη του κ. Μενέλαου Χαραλαμπίδη με θέμα “ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΑ 1944, ΜΙΑ ΔΙΧΑΣΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ”.            

Φυσικά ο καθένας έχει να εκφράσει την επιθυμία του, να ξαναγραφτεί η ιστορία, παίρνοντας όμως υπ όψιν τον κίνδυνο να γελοιοποιηθεί η προσπάθεια. Άλλωστε τα τελευταία χρόνια και στην Ευρώπη και στην Ελλάδα υπήρξαν αρκετοί εθελοντές στην παραχάραξη με πενιχρά όμως αποτελέσματα γιατί η ιστορική αλήθεια είναι βιωματικά δεμένη στη συνείδηση των λαών και οι ιστορικοί της καρικατούρας δεν μπορούν να την αλλάξουν.

Όμως για αυτήν την διάλεξη ή καλλίτερα για τον τίτλο της, υπάρχουν κάποιες παρατηρήσεις και ερωτηματικά.

Στον Δήμο Νίκαιας σχεδόν πάντα με εξαίρεση τον σημερινό Δήμαρχο, οι επετειακές εκδηλώσεις γίνονταν πάντα σε συνεργασία με τους αντίστοιχους φορείς της πόλης. Ειδικότερα αυτές για την αντίσταση με την ΠΕΑΕΑ, οι φιλειρηνικές με την ΕΕΔΥΕ, οι εκδηλώσεις για την Μικρασιατική Μνήμη με τους Μικρασιατικούς συλλόγους. Φυσικά η προσπάθεια παραχάραξης και αλλοίωσης του χαρακτήρα των εκδηλώσεων από την πλευρά του σημερινού Δήμου οδήγησαν τους περισσότερους φορείς μακριά από τέτοιες συνεργασίες. Παρόλα αυτά έστω και μια απλή ενημέρωση της ΠΕΑΕΑ θα μπορούσε να προστατεύσει τον Δήμο από το ολίσθημα.

Κατ' αρχήν ο χώρος που επιλέχθηκε για την πραγματοποίηση της διάλεξης, ο χώρος μνήμης στη Μάντρα ΤΟΥ ΜΠΛΟΚΟΥ. Πρέπει να πούμε από την αρχή ότι οι προηγούμενες διοικήσεις επέδειξαν σεβασμό στον χώρο της Μάντρας. Πάντα παίρνοντας υπ' όψιν, ότι στη Μάντρα εκατοντάδες πατριωτών εκτελέσθηκαν, περισσότεροι βασανίστηκαν ή πήραν τον δρόμο για το Χαϊδάρι και τα γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Είναι λοιπόν ανίερο και προκλητικό πάνω στα ίχνη που άφησαν τα κορμιά τους, να υποστηρίζουν κάποιοι ότι τα θύματα απλώς ήταν η μία από τις δύο παρατάξεις που ήταν χωρισμένη η κοινωνία. Η άλλη παράταξη οι δοσίλογοι και οι κουκουλοφόροι.

Περισσότερα...

Δημοτικό Γυμναστήριο ή κερδοσκοπικός οργανισμός ;;;;

Μετά από συζητήσεις με πολίτες του Δήμου μας έγινε επιτακτική η ανάγκη να γραφεί αυτό το άρθρο – επιστολή που αφορά τα Δημοτικά Γυμναστήρια και χώρους άθλησης, τα οποία έχουν μεταβληθεί από την δημοτική αρχή σε κερδοσκοπικές επιχειρήσεις, χάνοντας τον σκοπό για τον οποίο έγιναν δηλαδή την άθληση των δημοτών για περαιτέρω φροντίδα της υγείας τους.

Μέσα από την συνέχιση του κυκεώνα της αντιλαϊκής επίθεσης και αυτής της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ την υπογραφή και εφαρμογή μνημονίων, προ απαιτουμένων, φοροληστείας και διαφόρων τύπων χαρατσιών, γενικά την επίθεση στο λαϊκό εισόδημα, έρχεται και η δημοτική αρχή με επικεφαλής τον δήμαρχο Ιωακειμίδη να της δώσει την δική της στήριξη εφαρμόζοντας και επιβάλλοντας στους δημότες την πολιτική της δηλ την μείωση των κρατικών κονδυλίων και εξεύρεση πόρων από την τσέπη του λαού με αύξηση δημοτικών φόρων, τελών και κάθε είδους εφευρηματικό χαράτσι, ενώ αφήνει στο απυρόβλητο τους μεγαλοκαρχαρίες με σινεμάδες , πάρκα κλπ και με ανείσπρακτα τα δεκάδες εκατομμύρια ευρώ οφειλών τους. Έτσι λοιπόν εκτός όλων των άλλων επέβαλε και ένα πρόσθετο χαράτσι 5 ευρώ για τα όργανα τα οποία στην πλειονότητά τους είναι κατεστραμμένα και άρα ακατάλληλα και ίσως επικίνδυνα για τους αθλούμενους. Αν είναι δυνατόν μετά από όλα αυτά ο δημότης να νοικιάζει και τα γυμναστικά όργανα ενώ πληρώνει εγγραφή και μηνιαία συνδρομή εάν δεν είναι αυτό χαράτσωμα της άθλησης τότε αδυνατώ να κατανοήσω τι είναι.

Περισσότερα...

Mε αφορμή τα γενέθλια του Ρίτσου

Γράφτηκε με αφορμή τα γενέθλια του Ρίτσου, από καλή φίλη της σελίδας μας.

Τι είναι τελικά «πρωτοπορία» στην τέχνη; 

«Το καπνισμένο τσουκάλι» είναι ένα ποίημα που ο Ρίτσος έγραψε την περίοδο 1948-49, όταν ήταν πολιτικός εξόριστος στο Κοντοπούλι της Λήμνου.  Στην διάδοση του ποιήματος συνέβαλε και η μελοποίησή του από το Χρήστο Λεοντή το 1973. Βέβαια, από τα σχολικά βιβλία απουσιάζει οποιοδήποτε απόσπασμα από το «καπνισμένο τσουκάλι».  Αφού η αστική δημοκρατία τους δεν μπόρεσε να αποσιωπήσει την ποίηση και την προσωπικότητα του Ρίτσου, προτίμησε να μείνει στη μνήμη των μαθητών ως ο ποιητής της Ρωμιοσύνης και όχι ως ο εξόριστος ποιητής, ως ο αριστερός ποιητής και όχι ως ο κομμουνιστής ποιητής.  Τελοσπάντων, ας προχωρήσουμε, αφού δεν είναι ακριβώς αυτό το θέμα του σημερινού κειμένου. Στο συγκεκριμένο ποίημα ο Ρίτσος κάνει αναφορά, όπως είναι φυσικό, στη ζωή των πολιτικών κρατουμένων και στον αγώνα τους να σταθούν όρθιοι και να μη λυγίσουν.  Ανάμεσα σ’ αυτά, όμως, αναφέρεται και στο ρόλο της τέχνης και του καλλιτέχνη ειδικότερα. Είναι γνωστοί οι στίχοι:

«Εμείς, αδελφέ μου, δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε από τον κόσμο

Εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο»

Εκτός  όμως από τους  παραπάνω στίχους, υπάρχουν και οι ακόλουθοι λιγότερο γνωστοί από το ίδιο ποίημα:

Περισσότερα...

Ένας άλλος Επιτάφιος…

Από την φίλη της σελίδας μας, Κουστουμπάρδη Λουίζα, λάβαμε το παρακάτω ενδιαφέρον κείμενο με τίτλο «Ένας άλλος Επιτάφιος…»

«Ο Επιτάφιος»  του Γιάννη Ρίτσου, το γνωστό ποίημα που έγραψε ο ποιητής για το νεκρό διαδηλωτή της μεγάλης απεργίας του Μάη του 1936 στη Θεσσαλονίκη, δεν πρωτοτυπεί ως προς το θέμα του. Η μάνα που θρηνεί για το νεκρό γιό της είναι θέμα αρκετά αγαπητό στην ιστορία της ελληνικής λογοτεχνίας. Ας θυμηθούμε το θρήνο της Εκάβης πάνω στο σώμα του νεκρού Έκτορα, όπως αυτός καταγράφεται στην Ιλιάδα ή το θρήνο της Παναγίας για το νεκρό Ιησού στα γνωστά σε όλους μας εγκώμια της Μεγάλης Παρασκευής. Μα και ο ίδιος ο ποιητής δηλώνει με τον τίτλο που δίνει στο ποίημά του (Επιτάφιος)  ότι αντλεί έμπνευση από τη μακραίωνη και πλούσια ποιητική μας παράδοση.  Όπως και η Εκάβη, έτσι και η μάνα του νεκρού διαδηλωτή θρηνώντας πάνω από το άψυχο σώμα του παιδιού τους εκφράζουν τον πόνο και τη συντριβή τους και τον πρόωρο χαμό του παιδιού τους.

 «Έκτορ, ω το ακριβότερο απ' όλα τα παιδιά μου,
και όταν εζούσες οι θεοί, γλυκέ μου, σ’ αγαπούσαν

Και τώρα μες στο θάνατο ακόμα σε λυπιούνται»

Μοιρολογεί η Εκάβη…

Περισσότερα...

Ηροστράτεια δόξα

Δημοσιεύουμε το εξαιρετικά ενδιαφέρον κείμενο φίλης της στήλης:

Ο Ηρόστρατος, ήταν ένας άσημος κάτοικος της αρχαίας Εφέσου, που θέλησε να μείνει το όνομα του στην ιστορία βάζοντας φωτιά στο ναό της Αρτέμιδας στην Έφεσο, ένα δηλαδή από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου. Ήταν 21 Ιουλίου του 356 π.Χ, σύμφωνα με τον αρχαίο συγγραφέα Πλούταρχο. Οι Εφέσιοι, εκτός του ότι τον τιμώρησαν, απαγόρευσαν να διασώσει κάποιος ιστορικός το όνομά του από τη λήθη του χρόνου. Φαίνεται, όμως, ότι οι απαγορεύσεις δεν έπιασαν και το όνομα του διασώθηκε, αλλά πάντα συνδεδεμένο με την πράξη του. Από τότε, η φράση «ηροστράτεια δόξα» απέκτησε το νόημα της φήμης που αποκτάται για πράξεις κατακριτέες και καταστροφικές.

Ας έρθουμε, όμως, στο σήμερα. Με αφορμή τα εγκαίνια του μουσείου «Νίκος Μπελογιάννης» στην Αμαλιάδα, αλλά και την επέτειο της εκτέλεσής του από την αστική…δημοκρατία (30 Μαρτίου 1952), κάποιοι επιχείρησαν να οικειοποιηθούν, άλλοι να μαγαρίσουν και άλλοι να υβρίσουν το όνομα και το έργο του.

Γιατί, άραγε, το όνομα Μπελογιάννης εξακολουθεί να στοιχειώνει κάποιους μέχρι σήμερα; Αν ήταν ο Μπελογιάννης, απλά και μόνο, ένα κομματικό στέλεχος του ΚΚΕ, γιατί  χρόνια μετά ασχολούνται με αυτόν; 

Περισσότερα...